Uruzgan
Een week waarin ik bijzonder weinig heb geslapen. Enerzijds door de Olympische Spelen, waarbij de live uitzendtijden van de schaatswedstrijden ongelukkig uitvielen voor de West-Europese toeschouwer. En natuurlijk door de debatten rond de dagen durende val van het kabinet Balkenende IV. Waar onze Olympiërs het goed doen en trots mogen zijn op de bereikte prestaties, hebben onze politici weinig om trots op te zijn.
Hoeveel beter is de BV Nederland nu geworden door al dit politieke gekissebis en openlijke blijk van wantrouwen tussen de hoofdrolspelers? In ieder geval is de brede internationale waardering voor de prestaties van de Nederlanders (van soldaat tot diplomaat tot ontwikkelingswerker) nu volledig overschaduwd door het internationale onbegrip over de abrupte terugtrekking van de Nederlandse militaire bijdrage, vanaf augustus.
Nederland trekt zich nu maandenlang terug achter de dijken want pas een nieuwe regering kan een besluit tot een militaire missie nemen en voorleggen aan de volksvertegenwoordiging. En met de verwachtbare lastig te duiden verkiezingsuitslag ligt een snelle kabinetsformatie niet voor de hand.
Onze politieke ‘lords and masters’ hebben met elkaar te weinig oog gehad voor de internationale realiteit.
De NAVO heeft Nederland niet al te veel lastig gevallen over de almaar dalende Nederlandse defensiebijdrage als deel van het bruto binnenlands product. Dit dalende financiële aandeel werd immers ruimschoots gecompenseerd door de actieve Nederlandse bijdrage aan NAVO-operaties.
De Afghanen blijven nu met lege handen achter in Uruzgan. Terwijl ook door de Nederlandse militairen ter plaatse werd aangedrongen om een langere aanwezigheid - in het tijdpad van de Amerikanen - om het lokaal opgebouwde vertrouwen en de geboekte resultaten met de Afghaanse veiligheidstroepen niet verloren te laten gaan.
De Amerikaanse president Obama, lichtend voorbeeld voor veel Nederlandse politici, is nu door diezelfde politici in de kou gezet.
Wanneer je in een internationale omgeving een proces wilt beïnvloeden, moet je meedoen aan dat proces. Nederland heeft zich nu gepresenteerd als een partner die een gemeenschappelijke strijd de rug toekeert op het moment dat de beslissende doorbraak voor de Afghaanse bevolking geforceerd kan worden. Zo krijgen de Taliban nieuwe hoop dat ze de internationale coalitie kunnen verdelen, de buitenlandse troepen kunnen verjagen en de regering van Afghanistan kunnen verslaan.
Nederland, het zelfbenoemde 'grootste van de kleine' landen, heeft zich van zijn kleinste kant laten zien. Dat zal ons lang worden nagedragen.
Uw voorzitter
Reageren? voorzitter@kvmo.nl