Motie van treurnis
Het is weer een enerverende week geweest. Diverse onderwerpen schreeuwen om aandacht...
Uiteraard de vele successen van Hr.Ms. Tromp in de jacht op Somalische piraten. Ik heb grote bewondering voor onze mannen en vrouwen die langdurig van huis zijn en elke dag weer, onder gevaarlijke omstandigheden, de piraterij bestrijden. Ik hoop vurig dat de EU erin slaagt nu eens en voor altijd een waterdichte juridische oplossing te vinden om de gevangen genomen piraten in de regio te laten berechten. Dat verdienen onze militairen.
De brief van de militaire leiding van de NAVO over de mogelijke inzet van Nederland in een trainingsmissie in Afghanistan. Onze minister kon die brief natuurlijk niet aan zijn collega Bos overhandigen, want deze brief stond volgens onze minister ‘vol onbegrijpelijke militaire afkortingen’. Dat hij grofweg 60.000 mensen in dienst heeft die deze brief in Jip en Janneketaal hadden kunnen uitleggen, dat had hij natuurlijk even over het hoofd gezien. Nu geloof ik niet dat wanneer deze brief eerder bekend was geweest, het kabinet er nu nog had gezeten. Het onderlinge persoonlijke wantrouwen was al te ver doorgewoekerd en de gemeenteraadsverkiezingen stonden om de hoek. Nederland had zich echter niet uit Afghanistan hoeven terugtrekken, alleen uit Uruzgan. Het onbegrip bij de militairen was niet minder geweest, want waarom zou je een provincie verlaten waar successen worden geboekt maar Nederland had zich internationaal minder belachelijk gemaakt!
Afgelopen zaterdag viel op mijn deurmat een brief van onze politieke ‘lords and masters’. Uitleg over de Verkenningen en de brede heroverwegingen, en, tot mijn starre verbazing, over het arbeidsvoorwaardenoverleg en de inzet van defensie. Nu leefde ik in de overtuiging dat er een forum was voor dit overleg. Het staat onze leiders natuurlijk vrij om te communiceren met de werknemers, maar met deze brief wordt wel een heel groot voorschot genomen op het arbeidsvoorwaardenoverleg, dat nog niet eens goed en wel is begonnen. Is er nog sprake van open en reëel overleg, wanneer de uitkomsten volgens één partij al vaststaan?
De Paasdagen zijn inmiddels achter de rug, een nieuw begin is gemaakt. Ik hoop dat onze christelijke bewindslieden dit moment aangrijpen om ook een nieuw begin te maken met de arbeidsvoorwaardenonderhandelingen.
Ik heb gisteravond met stijgende verbazing gekeken naar Pauw (zonder Witteman) en wel de videobeelden van een Amerikaanse Apache in 2007 in Irak.
In de eerste plaats de beelden zelf. Al kun je betogen dat een deel van de schietacties gerechtvaardigd is, is het schieten op gewonden natuurlijk een humanitaire doodzonde. Dan gooi je toch een stuk beschaving af.
In de tweede plaats de ongenuanceerde opmerkingen van ene heer Karskens, dat ook Nederlanders zich zeer regelmatig aan dergelijke oorlogsmisdaden schuldig maken en dat dit niet wordt vervolgd. Het lijkt er op dat de heer Karskens alle Nederlandse militairen potentiële oorlogsmisdadigers vindt en de Nederlandse rechtsstaat niet accepteert.
Onze hoogste politieke leider zei eens dat je in Nederland pas schuldig bent wanneer dit is bewezen – ik neem aan dat minister Van Middelkoop nu onmiddellijk voor zijn militairen de barricades op is gegaan en de heer Karskens een 'blauwe brief' heeft geschreven waarin hij dit nog eens haarfijn uitlegt, en dan natuurlijk zonder onbegrijpelijke militaire AFKO’n.
Het geheel overziende, lijkt een ‘motie van treurnis’ toch op zijn plaats!
Uw voorzitter
Reageren? voorzitter@kvmo.nl