Had ik nu maar de beschikking over…
Ik ben een tevreden voorzitter want ik kijk terug op een heel succesvolle Algemene Vergadering. Goede sprekers, goede entourage, gezellige receptie. Een gelukkige oud-voorzitter, Peter van Maurik, voor wie de hartenwens zijn weblogs in boekvorm te krijgen, in vervulling is gegaan. Linda Polman en Jan Pronk gaven de aanwezigen vanuit een enorme dosis persoonlijke ervaring met humanitaire noodhulp en crisisbeheersingsoperaties in Afrika, heel wat stof om over na te denken.
Wanneer treedt Nederland op, tot welke onbedoelde negatieve effecten kan dit leiden. Optreden in het 3-D concept (defence, diplomacy, development), waarbij elk van de drie gelijkwaardig moet zijn. Ontwikkeling leidt altijd tot crisis, waarbij de negatieve effecten moeten worden beheerst.
Maar ook: 'R2P: Ready to protect’, dus onmiddellijk handelen wanneer de omstandigheden dat vereisen. En dat betekent: robuust zijn. En dat kun je alleen, wanneer je robuust wordt uitgezonden. In het voorterrein staan en dan denken: ‘Had ik nu maar de beschikking over…’ is dan onvergeeflijk. En dat betekent ook dat militairen hun politici, die op basis van de zogenaamde artikel-100-brief het politieke besluit over een missie nemen, van te voren het vuur na aan de schenen zullen moeten leggen, opdat zij met een goed mandaat en afdoende robuust die missie kunnen uitvoeren.
Wanneer ik die uitspraken leg naast de ideeën omtrent de toekomst van defensie van de meeste politieke partijen, neemt mijn tevredenheid exponentieel af.
Sommige politieke partijen willen een kaalslag van Defensie want zij willen dat Nederland alleen nog optreedt in het 'lagere geweldspectrum’, maar dat is de idiotie ten top. Er is geen afgesproken niveau van geweld – en het niveau wordt zeker niet van tevoren bepaald door de Nederlandse politici. De politieagenten bij de strandrellen in Hoek van Holland waren ook alleen voorbereid op en uitgerust voor het ‘lagere geweldsspectrum’ en hadden geen mogelijkheid de situatie naar hun hand te zetten. Opschalingsmogelijkheden moeten onmiddellijk voorhanden zijn, om erger te voorkomen – dat is escalatiedominantie. Beheerst, proportioneel geweld toepassen, binnen de ‘Rules of engagement’, toegepast geweld dat achteraf is te verantwoorden, mag niet worden verward met ‘optreden laag in het geweldsspectrum’.
Ik deed in 1993/1994 als lid van het boardingdetachment van Hr.Ms. Witte de With, in het kader van Sharp Guard, alleen ‘unopposed boardings’. Ik heb daarbij altijd gezegd dat ik alleen kon vaststellen dat een boarding ‘unopposed’ was, zodra ik veilig met mijn team aan boord was teruggekeerd. Zo is het ook met alle crisisbeheersingsoperaties. Alleen achteraf kan worden vastgesteld dat deze operatie ‘laag in het geweldspectrum’ is geweest én gebleven. Zolang we nog in een operatiegebied zitten, kan elke situatie alle kanten opgaan.
Dát zou de leidraad moeten zijn voor de defensieplannen van politieke partijen. Zij noch ik weten hoe de wereld er over 10 of 20 jaar uitziet; zij noch ik kennen de dreigingen van overmorgen. We weten in gezamenlijkheid dus ook niet welke elementen van de huidige expeditionaire krijgsmacht voor de militairen van morgen noodzakelijk zullen zijn, om namens Nederland die dreigingen het hoofd te bieden. We kunnen pas in 2030 vaststellen of onze krijgsmacht in 2020 adequaat was toegerust voor de uitdagingen van die tijd.
Maak dan niet uit financieel opportunisme vandaag de vergissing delen van onze krijgsmacht af te stoten, om dan in 2030 door een parlementaire enquêtecommissie á la Screbrenica, met de kennis van dan, vast te stellen: "Hadden we in 2010 maar geen ruïne van Defensie gemaakt en hadden onze jongens en meisjes in 2020 maar de beschikking gehad over…!
Uw voorzitter
Reageren? voorzitter@kvmo.nl