De storm trotseren
Het is op dit moment treurig gesteld met de financiële situatie van Defensie – en dat staat volledig los van de mogelijke Brede Heroverwegingen van een komend kabinet. Veel budgetten worden centraal beheerd en wanneer daar tekorten ontstaan, raakt dat alle krijgsmachtdelen en defensieonderdelen.
Met name de behoefte aan ondersteuning van de operationele commando's blijkt veel groter dan dat de DMO en CDC daar budget voor krijgen. Het gaat dan om honderden miljoenen euro’s. Inmiddels heeft de Haagse defensieleiding een financieel herstelplan opgesteld, omdat dit niet verder zo door kan gaan. Dit betekent dat er diep ingrijpende keuzes zijn gemaakt. Deze keuzes zijn in overleg met de commandanten van de operationele commando’s gemaakt. Ook de doorgeschoten bureaucratisering wordt aangepakt.
Ik ben blij dat de ernst van de financiële situatie bij Defensie nu echt is onderkend en dat er plannen zijn gemaakt om in 2010 en 2011 de tering naar de nering te zetten. Mijn zorg daarbij is dat het minder varen, vliegen en oefenen aan de ene kant de getraindheid van het personeel raakt, en aan de andere kant de motivatie van het personeel, dat professioneel het werk wil uitvoeren.
Met name de acute bestedingenstop van begin dit jaar heeft de motivatie een knauw gegeven omdat de mannen en vrouwen niet meer het gevoel hebben dat ze hun werk nog als professional kunnen uitvoeren. Een professioneel imago bouw je in jaren op en breek je in 1 maand af met een dergelijke bestedingenstop. Er is in het begin van het jaar geen enkele rekening gehouden met wat deze bestedingenstop zou betekenen voor het welbevinden en de motivatie van het personeel (kleding en uitrusting, oefenmunitie, reservedelen en ga zo maar door) dat op een professionele wijze het werk wil doen. Maar ook vele andere zaken worden niet meer uitgevoerd, die raken aan de werk- en leefomstandigheden bij schepen en inrichtingen (commandantenfonds, onderhoud sanitair, toiletten, wederom uitstel nieuwbouw infra). Vele kleine irritaties stapelen dan op tot het sommigen teveel wordt en zij uit frustratie de organisatie verlaten. Een voor haar taak berekende zeemacht kan niet zonder gemotiveerd personeel – sterker nog: dat is de basis van de voor haar taak berekende zeemacht.
Maar op deze voet doorgaan kan ook niet langer. Ik vind het dus jammer dat het bij Defensie zover heeft moeten komen dat er in vaar- en oefendagen wordt gesneden, maar ik ben blij dat Defensie de problemen die op de werkvloer al jaren merkbaar zijn nu serieus aanpakt om van Defensie in 2012 weer een financieel gezonde organisatie te maken, waar de budgetten en de plannen in evenwicht zijn – en zeker niet onbelangrijk: de bureaucratie is teruggedrongen.
Maar nogmaals: wat betekent dit voor het (professioneel) welbevinden van het personeel? Het personeel moet nog zeker twee jaar omgaan met beperkingen in vaar- en oefendagen, uitstel van verbetering van de woon- en werkaccommodatie en gebrek aan reservedelen, kleding en uitrusting en oefenmunitie.
Daarom vind ik het onbegrijpelijk dat de defensieleiding in die plannen niet ca. 75 miljoen extra reserveert om het loyale personeel dat met al die zaken moet omgaan (om de woorden van de C-ZSK te gebruiken: de storm moet trotseren) enigszins te motiveren door tegemoet te komen aan een redelijke salariseis: koopkrachtbehoud, zoals al in 2009 in het Sociaal Akkoord tussen de sociale partners is overeengekomen.
Uw voorzitter
Reageren? voorzitter@kvmo.nl