De mand vol zure appels
De kater van het verlies van Oranje afgelopen zondag moest snel plaats maken voor de activiteiten rond de persconferentie woensdag in Nieuwspoort. Want één ding is zeker: het kan zo niet verder met en bij Defensie. Ook de opmerkingen vanuit de zaal bij de voorlichtingsbijeenkomsten van de afgelopen weken hadden eigenlijk maar één thema (naast de verontwaardiging over de opstelling van onze werkgever): ‘Het kan zo niet verder – ik kan mijn werk niet meer op een professionele wijze doen. En dat demotiveert.’
Het financiële beheer bij Defensie blijkt een grote janboel. De centralisatie van de ondersteuning en het nieuwe besturingsmodel (scheiding van uitvoering en beleid) heeft niet datgene gebracht wat in het begin van deze eeuw werd verwacht. Eigenlijk moeten alle businesscases die toentertijd uit de pc’s van de beleidsambtenaren en (ingehuurde) projectleiders rolden en makkelijk 1,2 miljard gingen opleveren onder gelijktijdige kwaliteitsverbetering en een betere serviceverlening aan de operationele eenheden nog eens worden doorgerekend. Zo’n ex-post evaluatie zou objectief vaststellen wat 7 jaren van reorganiseren en centraliseren nu daadwerkelijk aan beter bestuur, beter beheer en betere dienstverlening heeft opgeleverd.
Defensie zit al langere tijd in een neerwaartse spiraal, qua reservedelen, munitie, onderhoud, uitrusting en personele vulling. De berichten over nieuwe bezuinigingen om het huidige huishoudboekje (dat klinkt zoveel liever dan de exploitatiebegroting) voor 2011 op orde te krijgen illustreren dat weer eens. De kerntaken van de krijgsmachtdelen: varen, vliegen oefenen om eenheden gereed te stellen voor inzet door de CDS, worden nu zelfs openlijk niet meer ontzien, zie de Defensiekrant van twee weken geleden. En dan heb ik nog niet eens over de mogelijke bezuinigingen die sommige politieke partijen voorstellen.
Tegelijkertijd stel ik vast dat het personeel de afgelopen 10 jaren steeds meer heeft gepresteerd aan operationele inzetten. De flexibele en creatieve geest van de moderne defensiemedewerker, burger of militair, heeft dat mede mogelijk gemaakt. Maar vandaag de dag blijkt dat de overbekende kreten: ‘make it happen’ en ‘can do’ hun doel niet meer treffen. Van een klosje wol en wat ijzerdraad een fiets maken, dat lukt nog met die mentaliteit. Maar wanneer je niet eens meer dat klosje wol en ijzerdraad tot je beschikking hebt vanwege een bestedingenstop, dan houdt echt alles op.
Een van mijn jaargenoten kreeg bij baksgewijs eens van de OOvPOL te horen dat hij ‘een appeltje, wat zeg ik, een hele mand’ met hem had te schillen. Zo is het ook voor het Defensiepersoneel. Het gaat niet meer om even door één zure appel heen bijten; de zure appels worden inmiddels mandenvol aangedragen. Defensie heeft blijkbaar meer zure appels dan munitie te verdelen.
Ik ga vrijdag op vakantie: uitrusten, ontzuren en nieuwe energie opdoen. Tot medio augustus.
Uw voorzitter
Reageren? voorzitter@kvmo.nl
