Begaan met de veteraan

28 apr 2020
504 keer
Begaan met de veteraan
Afgelopen week gaf de Nationale ombudsman, de heer Van Zutphen, aan dat veteranen die tijdens een oorlog of vredesmissie lichamelijke of psychische schade hebben opgelopen, veel te lang moeten wachten voordat het ministerie van Defensie daar iets mee doet. Na een onderzoek naar de behandelingsduur stelde hij vast dat de procedure soms zelfs bewust wordt vertraagd. Het ministerie van Defensie benadrukte in een reactie dat veteranen die zich ingezet hebben voor vrede en veiligheid goede nazorg verdienen. „Als veteranen schade hebben ondervonden als gevolg van hun missie, dan krijgen zij die schade vergoed. Zij kunnen hiervoor een onderbouwde claim indienen en Defensie probeert deze claims zo snel mogelijk te verwerken”

Niet alleen defensie heeft te maken met PTSS ten gevolge van de frontlinie werkzaamheden. Vorige week gaf minister Grapperhaus van J&V aan dat de politie voortaan ruimhartiger omgaat met agenten die door hun werk PTSS hebben gekregen. Dit omdat de afgelopen jaren getraumatiseerde agenten een lange strijd hebben moeten voeren om erkenning, hulp of een schadevergoeding te krijgen. Voor getroffen agenten moet er sneller en eenvoudiger ondersteuning komen, schrijft de minister van J&V in een brief aan de Tweede Kamer. Zij missen nu ‘morele steun’ van hun werkgever. Ik ben het met dit laatste volledig eens.

Afgelopen week heb ik daarom namens 3 militaire vakbonden een brief aan de minister van Defensie geschreven. Ik heb aangegeven dat de veteraan van mening is dat zij niet de waardering en erkenning van Defensie en de samenleving krijgen die zij mogen verwachten. De veteraan is teleurgesteld in het feit dat zij geen vergoeding krijgen als hun partner of relatie hen vergezeld naar een reünie. De partner vervult voor, tijdens en na de missie een zeer belangrijke rol naar de militair die op missie is en in afwezigheid van de veteraan zorgt voor hun gezin. Het thuisfront wordt niet voor niets tijdens een missie zeer betrokken gehouden en een belangrijke taak toebedeeld. Immers, als het thuis goed gaat hoeft de militair in het missiegebied zich hier geen zorgen over te maken. Als de missie voorbij is en de militair komt terug naar Nederland dan is de missie voor het thuisfront vaak nog niet voorbij. Zij spelen immers ook een belangrijke rol als het gaat om het weer ‘resocialiseren’ in de samenleving. Bij de één gaat dit gemakkelijker dan bij de ander. Zij zijn ook degenen die als eerste afwijkend gedrag signaleren. Hier wordt de eerste dam opgeworpen om veteranen terug te laten keren in de Nederlandse (vredes)omstandigheden.

Daar waar Defensie dankbaar gebruik maakt van de partner om de veteraan weer te laten ‘resocialiseren’ in de samenleving is die dankbaarheid er niet als er eens in de 4 á 5 jaar een missie gerelateerde veteranenreünie wordt gehouden. Dan mag de partner op eigen kosten met ‘lot’ genoten bijeenkomen want u raadt het al Defensie heeft hier geen geld voor (over).
Dit is dan ook de reden dat ik begin 2016 de politiek heb opgeroepen om snel een Nationaal Fonds Ereschuld in te stellen. Een Fonds waar politie-, brandweer-, ambulance-, zorg- en defensiepersoneel op terug moeten kunnen vallen, als zij door toedoen van hun ‘in the line of duty’-werkzaamheden lichamelijk en/of psychisch gewond zijn geraakt en de gevolgen daarvan, veelal hun hele leven lang, dagelijks ervaren. Het fonds is er nooit gekomen en het gesteggel over de kosten ten behoeve van onze frontlinie medewerkers zijn gebleven. In het geval van de partner van de veteraan worden de kosten door Defensie geschat op een paar honderdduizend euro op jaarbasis. Een schijntje voor wat de partner van de veteraan Defensie bespaart door veel zorg op zich te nemen.

In de eerdergenoemde brief roep ik de minister op om de bekostiging van de extra kosten in het kabinet bespreekbaar te maken en aan te dringen op een bekostiging uit de algemene middelen. Frontliniemedewerkers staan dag in dag uit klaar voor het kabinet en onze samenleving. Daar zijn ze voor opgeleid en hebben zij zelf voor gekozen. Echter, daar mogen ze ook (financiële) steun en empathie voor terug verwachten. Iedere keer blijkt weer dat ‘de kale kip’ dit niet kan of wil betalen. Daarom wordt het ook tijd voor een Nationaal Fonds om te laten blijken dat de samenleving begaan is met de veteraan!

Klik hier voor de brief.

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04