Disconnected

06 sept 2021
198 keer
Disconnected Bron foto: nl.vecteezy.com

‘U spreekt met Apeldoorn, waarmee kan ik u helpen?’*
‘Goedemorgen, met Nederland. We hebben weer een probleem. Deze keer…’ Op de stippeltjes kunt u van alles invullen. Dreigende dijkdoorbraken, varkenspest, bos- en heidebranden, terroristische dreiging, natuurgeweld, onderzoeken van het OM, explosieven, afgevallen zeecontainers, vermiste personen, pandemieën en rellen. Een kleine greep uit de verschillende situaties waarin de Nederlandse krijgsmacht de afgelopen decennia een rol heeft gespeeld. En dit naast de andere taken, zoals het ruimen van oude zeemijnen op de Noordzee, het Quick Reaction Alert voor eventuele binnendringende vliegtuigen en natuurlijk de missies, van Haïti tot Cambodja en van Litouwen tot Angola. Iedere keer als de telefoon gaat, dan neemt ‘de verzekeringspolis’ van Nederland de telefoon op en gaan de mensen aan de slag.  

De mensen van de krijgsmacht doen ook niets liever dan dat, aan de slag gaan. Daar zijn ze goed in, ze vinden het leuk en het geeft hun energie. Maar om hun werk als verzekeringspolis van Nederland te kunnen doen, moeten er wel randvoorwaarden zijn ingevuld. Het gaat om voldoende collega’s en voldoende materiaal om het werk te doen, voldoende vrijheid en veiligheid om goed te kunnen functioneren en voldoende waardering voor het werk dat zij doen. En helaas ontbreekt het op al die gebieden. Na het einde van de Koude Oorlog was de enige aandeelhouder van de verzekeringsmaatschappij ‘Krijgsmacht’, de Nederlandse staat, van mening dat de verzekeringspolis misschien niet meer, maar in ieder geval minder benodigd was nadat de dreiging uit het Oosten was weggevallen. Het was tijd om het zogenaamde vredesdividend aan zichzelf uit te keren. En dat gebeurde dan ook, Nederland ging minder verzekeringspremie betalen en liet zich dividend uitkeren. Maar in de tussentijd bleek de wereld er niet per se veiliger op te zijn geworden. Er waren andere dreigingen bijgekomen, die ook nog eens minder voorspelbaar bleken te zijn. Dat zorgde er helaas niet voor dat de afbraak van de verzekeringspolis ophield. Er bleek een behoorlijk disconnect te zitten tussen het ‘Haagse’ en het echte wereldbeeld. Bezuiniging volgde op bezuiniging, reorganisatie op reorganisatie en de inkt van de ene visie was nog niet droog of de volgende lag alweer klaar. Die visies hadden overigens één ding gemeen, namelijk lijsten met beloftes die niet zijn nagekomen. 

En in de tussentijd bleef de telefoon in ‘Apeldoorn’ maar gaan. Maar door alle bezuinigingen en andere veranderingen was er een tekort aan mensen en aan materieel ontstaan. Daarnaast vonden er ook nauwelijks onderhoudswerkzaamheden, laat staan investeringen, plaats aan het vastgoed. En ook op arbeidsvoorwaardengebied was er weinig te lachen met als dieptepunt de WUL, die voor nagenoeg alle militairen negatieve inkomenseffecten had en heeft. De voor de krijgsmacht kenmerkende ‘can do’-mentaliteit, zorgde ervoor dat het personeel zich alsnog in alle bochten wrong om de opgedragen taken uit te voeren. Daar waren ze tenslotte voor en dat wilden ze ook graag doen. Maar daarmee teerden zij nog verder in op de mens, het materieel en de veiligheid. 

Er is veel nodig om de verzekeringspolis, de krijgsmacht, weer op orde te brengen en ervoor te zorgen dat deze toekomstbestendig is. En dan gaat het niet alleen om meer geld, maar zeker ook om rust (minder reorganisaties en regeldruk) en een lange termijnvisie die ook echt voor de lange termijn geldt. Helaas zie ik dat er nog steeds een disconnect is tussen wat nodig is en wat bestuurlijk Nederland beschikbaar wenst te stellen. En als er niet spoedig een connect komt, dan ben ik bang dat de verzekeringsmaatschappij failliet zal gaan en dat binnenkort, als Nederland Apeldoorn weer belt, te horen zal zijn dat het nummer disconnected is. En dat is toch wel het laatste wat we moeten willen.

* Lees Den Helder, Breda, Utrecht, Den Haag en/of Willemstad, Curaçao.

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04