Vol verwachting klopte ons hart...

20 sept 2021
359 keer
Vol verwachting klopte ons hart... Bron foto: Wikimedia Commons
In het verleden had de dag voor Prinsjesdag iets van de dag voor pakjesavond. Voordat alle plannen, al dan niet bewust, gelekt werden, was het ronduit spannend wat het groene koffertje dat jaar zou brengen. Uiteraard waren er op de dag zelf niet alleen maar blije gezichten. Ook op Prinsjesdag waren er mensen die met het spreekwoordelijke zakje zout werden afgescheept, daar waar zij meer verwacht hadden. Sinds een paar jaar is dat gevoel echter helemaal weg. Alle plannen liggen ruim voor de derde dinsdag van september op straat en is de spanning eraf.

Nu is de spanning, verrassing of teleurstelling, natuurlijk niet het belangrijkste aan Prinsjesdag. Het gaat uiteindelijk om de knikkers. En de hoeveelheid knikkers is de afgelopen jaren bijzonder teleurstellend geweest voor Defensie. We kennen de mantra dat deze regering er structureel anderhalf miljard heeft bijgedaan. We weten ook dat dezelfde minister-president verantwoordelijk is voor de enorme kaalslag die er in het decennium hiervoor heeft plaatsgevonden. Voor het eerst weghalen van enorme bedragen en daarna een beetje teruggeven krijg je van mij geen applaus. Maar goed, terug naar de knikkers. Je zou toch verwachten dat degenen die ze het hardst nodig hebben, ze ook krijgen. In Nederland is dat volgens mij op dit moment de gehele publieke sector. De zorgsector, de politie, de rechterlijke macht, het onderwijs en zeker de krijgsmacht zijn toe aan grote structurele investeringen. Incidenteel geld is zeker geen weggegooid geld, maar niet de oplossing voor de structurele problemen. Ik heb het idee dat een groot deel van de bevolking dat inmiddels door heeft; anderen blijkbaar nog niet. Misschien kan ik het wat duidelijker maken door bij de Sinterklaasmetafoor te blijven. De kindjes (publieke sector) die het liefst zijn geweest (altijd paraat en continu ingezet) verdienen de mooiste cadeautjes. Helaas begrijpt Sinterklaas (de minister-president) dat niet en helaas zijn hulpsint (de minister van Financiën) evenmin. Het lijkt erop dat de hulpsint die cadeautjes alleen maar duur vindt en heeft bepaald dat we er toch niet mee spelen. Wat ook niet helpt is dat andere hulpsinten en hun Pieten (de minister en staatssecretaris van Defensie) inmiddels zijn opgestapt en geen goed woordje meer voor de kinderen kunnen doen. De kindjes kunnen fluiten naar hun cadeaus. In de tussentijd verwacht men echter wel dat zij nog steeds de liefsten zullen blijven.

Misschien ben ik wel te naïef door nog in Sinterklaas te geloven. Of misschien ben ik wat te vroeg, het is ten slotte pas september. Al liggen de pepernoten toch alweer een paar weken in de supermarkt. Maar het is overduidelijk dat als de kindjes niet snel cadeautjes krijgen, ze niet meer de liefste van Nederland kunnen zijn, ondanks hun beste bedoelingen. Het piept, het kraakt en het loopt vast. Personeelstekorten, te weinig middelen, hoge werkdruk, zwabberend beleid en geen (zichtbare) bereidheid daar iets aan te doen. En dat geldt niet alleen voor de krijgsmacht, het is van toepassing op de gehele publieke sector in Nederland.

Tijd om dus flink uit te pakken met die cadeautjes. En het maakt niet uit of dat op Prinsjesdag, pakjesavond, Driekoningen of IJsheiligen is. Feit is dat het moet gebeuren. En laten we eerlijk zijn, het zijn geen cadeautjes. Het zijn broodnodige investeringen om ervoor te zorgen dat Nederland dat land blijft waar je in Sinterklaas, de paashaas of het vliegende spaghettimonster mag geloven. Daarvoor willen alle kindjes hun stinkende best doen, maar geef ze dan ook de cadeautjes die ze verdienen.



<a href=

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04