De eerste helft

20 apr 2015
2075 keer
De eerste helft Bron foto: (CC BY-SA 4.0)
Afgelopen jaar heb ik na een lange carrière van 42 jaar mijn hockeystick aan de wilgen gehangen. Eigenlijk had ik al eerder moeten stoppen. Het lichaam gaf al enige jaren aan dat het mooi was geweest, maar de geest bleef in deze een tegendraads signaal afgeven.

Het gevolg van deze tegenstrijdige signalen is dat je uiteindelijk meer geblesseerd bent dan je lief is. Het voordeel hiervan is dat je je energie op andere zaken kunt gaan richting. Sinds jaar en dag ben ik dan ook als trainer dan wel coach op het hockeyveld te vinden. Je kennis, kunde en ervaring overdragen op je kinderen, of medeleden vind ik een goede 'second best'. Al ben ik de eerste die toegeeft dat ik misschien soms als coach iets te fanatiek ben. In mijn jonge jaren wilde ik alles winnen. De eerste, de tweede en ja zelfs de derde helft. Dit laatste is overigens al lang niet meer van toepassing. Oók hier merk je dat je ouder wordt. Tijdens het studentenleven valt dit nog goed te combineren, maar naar mate je ouder wordt komen de accenten en prioriteiten logischerwijs elders te liggen en blijft de motivatie beperkt tot het winnen van de wedstrijd.

Dit laatste is echter geen vanzelfsprekendheid. Onlangs las ik in de Telegraaf dat een politicus zei dat Defensie nog maar in staat was om één helft, in de finale van de Champions League te spelen. Het was een reactie op het feit dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat onze F-16's langer dan één jaar in Irak actief blijven tegen Islamitische Staat. Dit, omdat er te weinig capaciteit is voor het spelen van een hele wedstrijd. Als trainer/coach ben ik hierover verbaasd. De trainer/coach moet er juist voor zorgen dat het team zowel fysiek als geestelijk in staat is om een hele wedstrijd te kunnen spelen. Niemand heeft er iets aan als het team na de rust niet meer terugkomt. De scheidsrechters staan samen met de tegenstander en het publiek op je te wachten en je verliest de wedstrijd uiteindelijk ook nog eens reglementair met 5-0. Om bij de beeldspraak 'Champions League' te blijven: miljarden mensen worden teleurgesteld omdat de 'dutchies' in de kleedkamer zijn blijven zitten.

Het clubmanagement en de trainer/coach zijn verantwoordelijk voor het zorg dragen van het voort- en doorzettingsvermogen, zodat ook de tweede helft kan worden gespeeld en hopelijk ook nog eens wordt gewonnen. Nu gaat het in de Champions League alleen om de eer en de knikkers. Een tweede plaats is niet waar men voor gaat, maar tweede worden is geen schande. Op het slagveld gaat het over uw en mijn veiligheid en de levens van onze militairen. Op het slagveld is er geen sprake van eer en knikkers voor een tweede plaats: je wint of je verliest met alle gevolgen van dien. In de kleedkamer blijven zitten is geen optie.

Daar waar in de sport de spelregels voor iedereen duidelijk zijn, is dit schijnbaar niet het geval bij het management en de trainer/coach van ons land. Als je vanwege verkeerd beleid geen voortzettingsvermogen meer hebt, dan trek je gewoon je troepen terug en laat je jouw coalitiepartners 'de kastanjes uit het vuur halen'. Zolang dit ver van onze landgrenzen gebeurt kom je hier misschien nog wel mee weg. Maar op het moment dat de vijand voor de poort staat is het in dat geval 'game, set and match'.

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04