Een (verborgen) noodkreet van het defensiepersoneel

27 feb 2017
2028 keer
Een (verborgen) noodkreet van het defensiepersoneel Bron foto: KVMO
Afgelopen dinsdag hebben de Centrales van Overheidspersoneel de resultaten van de onder het defensiepersoneel gehouden enquête gepresenteerd. De conclusies uit de enquête, die eind 2016 is afgenomen, zijn snoeihard en dat gaat me aan het hart. Echter, na meer dan 25 jaar van reorganiseren en visieloos bezuinigingen is het niet verwonderlijk dat het defensiepersoneel er klaar mee is. Dat zien we terug in de resultaten van deze enquête. Ik zie de resultaten dan ook als een noodkreet van het defensiepersoneel. Een noodkreet richting de militaire leiding, politiek en een nieuw kabinet.
Een noodkreet die tijdens het onlangs gehouden AO-personeel Defensie door politici ter harte is genomen. De ‘rode kaart’ van het personeel treft niet alleen de minister maar geldt voor ons allemaal, was een gehoorde opmerking in de Tweede Kamer.
Helaas is er pas aan het einde van deze kabinetsperiode begrip voor het defensiepersoneel en voor de situatie waarin onze politici hen hebben gebracht. Verkiezingstijd?

Naast de vakbonden houdt óók Defensie regelmatig onderzoeken onder haar personeel. Onlangs kreeg ik de Monitor Werkbeleving (totaal) eerste en tweede kwartaal 2016 onder ogen. Onze enquête is een paar maanden later gehouden dan de interne enquête. Gezien de betrekkelijke korte tijd tussen beide enquêtes en het feit dat er niet iets substantieel is veranderd eind 2016 is het de vraag of beide enquêtes overeenkomen. Zo niet, dan moet je concluderen dat het defensiepersoneel schijnbaar schizofreen is. En ik mag hopen dat dit laatste niet aan de orde is!
Als ik kijk naar het extern solliciteren dan zie ik in beide enquêtes dat ongeveer 1/3 van het defensiepersoneel extern solliciteert dan wel op zoek is naar een baan buiten Defensie. Als ik inzoom op het bestand fase 1 & 2 militairen, dan lees ik in beide rapporten dat zij de kans op een baan voor het leven bij Defensie niet hoog inschatten terwijl deze militairen dit wel graag zouden willen. In beide rapporten wordt de vraag gesteld of de militair iemand anders zou aanraden om bij Defensie te komen werken. Meer dan de helft van de respondenten geeft aan dit niet te doen. Op het gebied van de arbeidsvoorwaarden zijn de respondenten het eveneens met elkaar eens. Het defensiepersoneel is van mening dat op het gebied van de arbeidsvoorwaarden nog een inhaalslag moet worden gemaakt. Eén niet onbelangrijke vraag uit onze enquête was het vertrouwen in de leiding en politieke leiding. Het zou interessant zijn geweest om te zien of de beide enquêtes ook op dit punt overeenstemmingen zouden hebben laten zien. Helaas stelt de monitor van Defensie zelf deze vraag niet.

Mijn conclusie is dan ook dat er grote overeenkomsten bestaan tussen de beide onderzoeken. Het bijzondere is echter dat de interne monitor bij niemand de alarmbellen heeft doen laten afgaan. Er wordt gesproken over stabiele beelden, nagenoeg dezelfde (hoge) tevredenheid, 55% is trots op Defensie. Een duidelijk geval van 'wie schrijft die blijft', want 45% is dit niet en dat is veel te veel! De monitor gaat dus als ‘tick in de box’ in de onderste la en Defensie gaat op de slagroeier verder. Met de noodkreet van het defensiepersoneel die ook in de interne monitor duidelijk herkenbaar is, wordt dus niets gedaan. Er ontstaat pas ophef en Mea Culpa op het moment dat de media de noodkreet van het defensiepersoneel oppakken. En dat is jammer want het defensiepersoneel verdient beter. Niet alleen op het arbeidsvoorwaardelijke front, maar ook op het gebied van waardering en het serieus genomen worden.

Reageren op deze weblog

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04