Een besluit zonder weerga

21 aug 2017
531 keer
Een besluit zonder weerga Bron foto: ministerie van Defensie/Gerben van Es
Afgelopen week verstuurde ik een tweet waarin ik memoreerde dat het al weer bijna drie jaar geleden was dat de militair het advies had gekregen voorlopig niet in uniform met het openbaar vervoer te reizen. De aanleiding voor deze maatregel was de verhoogde waakzaamheid voor jihadistisch geweld in Nederland. Waakzaamheid omdat het kabinet had besloten militair op te treden tegen Islamitische Staat (IS) en een aanhanger van IS een oproep had gedaan aanslagen te plegen tegen de Nederlandse overheid. Dit advies werd niet veel later omgezet in een verbod.

Eind vorig jaar heeft onze minister het verbod voor militairen om in het openbaar hun uniform te mogen dragen iets versoepeld. Militairen mogen het uniform voortaan aanhouden in de dienst- of privéauto. Echter, het dragen van het uniform in het openbaar - met uitzondering van officiële gelegenheden - is tot op heden verboden.

Het niet dragen van het uniform ligt nog steeds gevoelig bij militairen. Dit bleek ook weer uit het aantal reacties op mijn tweet. Ruim een jaar gelden hebben de gezamenlijke officierenverengingen (GOV) bij monde van duovoorzitter Ruud Vermeulen aangegeven dat het een verkeerd signaal is dat onze zwaardmacht niet meer zichtbaar is in uniform. Temeer omdat in landen rondom ons heen de zichtbaarheid juist is vergroot.

Niet zichtbaar zijn heeft dan ook een keerzijde in onze maatschappij, die van nature veiligheid als een vanzelfsprekendheid beschouwt. Het beeld van een onzichtbare krijgsmacht past hier prima bij en is in lijn met het gedachtegoed van het gebroken geweertje. Waar heb je immers een krijgsmacht voor nodig als veiligheid een vanzelfsprekendheid is?

Onze onzichtbare krijgsmacht heeft het dan ook zwaar. Onzichtbaar betekent namelijk ook uit het oog, uit het hart. Door o.a. het sluiten van kazernes, banenwinkels en het niet meer dragen van ons uniform in het openbaar is de zichtbaarheid en interesse vanuit de samenleving afgenomen.

In mijn jeugdjaren woonde ik in de omgeving van Breda. Een militaire stad. Een banenwinkel op de Grote Markt, cadetten die in de stad liepen, tanks kijken op het Chasseeterrein als we gingen schoolzwemmen en trillende ramen omdat er weer eens een Starfighter door de geluidsbarrière vloog. Het is niet verwonderlijk dat 10% van de leerlingen van mijn 6e klas lagere school bij Defensie werkzaam is (geweest).

Deze tijden lijken voorbij. De afbraak zonder weerga van de afgelopen jaren heeft zijn sporen duidelijk achtergelaten. Defensie is niet sexy en innovatief meer. Als Nederland een voor haar taak berekende krijgsmacht wil hebben wordt het tijd voor verandering. Als de politiek eindelijk een besluit zonder weerga neemt en weer serieus gaat investeren in krijgsmacht en haar personeel dan is het eerste wat moet gebeuren dat ‘we’ met zijn allen weer zichtbaar worden en trots gaan uitstralen. Alleen op deze wijze kan - naast investeringen - Defensie uit het slop worden gehaald. En dit is hard nodig. De uitstroomcijfers en wervingsresultaten blijven verontrustend. Het worden dus spannende weken voor iedereen die Defensie een warm hart toedraagt.

Reageren op deze weblog>>

KVMO *** Wassenaarseweg 2 *** 2596 CH Den Haag *** T: 070 - 383 95 04 *** E: