Ver van ons bed

03 sept 2018
343 keer
Ver van ons bed
Afgelopen week was ik op Aruba en Curaçao voor ledenraadplegingen. Het valt me iedere keer weer op dat ondanks de uitstekende communicatiemiddelen en sociale media, Nederland voor velen die daar geplaatst zijn 'Verwegistan' is. Dit gevoel is wederkerig, want ook voor Nederland is ‘De West’ ‘Verwegistan’. Het is letterlijk en figuurlijk ver van het bed. De uitdagingen in De West zijn dan ook van een andere orde dan in Nederland. In Nederland gaat het over de a.s. begroting en het kwijtschelden van de dividendbelasting, waar niemand om heeft gevraagd maar wel wordt gegeven. Met deze 2 miljard op jaarbasis had de komende jaren een aanzienlijke stap gezet kunnen worden om de kaalslag in overheidsland te herstellen.

In De West gaat het niet over het investeringsklimaat. Het gaat over de toenemende invloed van de Russen en de Chinezen in de regio. Het feit dat Venezuela op 35 kilometer afstand ligt, dus binnen schootsafstand van Aruba en Curaçao, is iets waar men in Nederland niet wakker van ligt. Waarschijnlijk ook omdat men dit veelal niet eens beseft. Bij velen is ook onbekend dat bijna iedere avond smokkelwaar - waaronder wapens, drugs, mensen enz. - vanuit Zuid-Amerika aan land wordt gebracht op deze Caribische eilanden. Hoe zouden wij in Nederland reageren als dit na de Brexit iedere avond op onze stranden zou gebeuren? Zouden we dit dan ook als 'ver van ons bed' beschouwen, of iets waar we krachtig tegen op moeten treden?

Tot op heden valt het aantal vluchtelingen uit Venezuela op de eilanden nog mee. Het zijn geen aantallen zoals we ze zien in de Middellandse Zee. Het vluchtelingenprobleem in Zuid-Amerika daarentegen, is veel groter. De buurlanden van Venezuela worden overspoeld met vluchtelingen. Meer dan 2 miljoen Venezolanen hebben reeds hun land verlaten. Tot voor kort werden de vluchtelingen met open armen in de buurlanden ontvangen. Maar net als in Europa zie je langzamerhand dat de lokale bevolking zich tegen hen gaat keren. Ze pikken hun baantjes af, brengen ziektes mee en de criminaliteit gaat omhoog. Xenofobie begint te sluimeren.
Peru en Ecuador hebben de noodtoestand uitgeroepen en Brazilië heeft het leger naar de grens gestuurd om de vluchtelingen te beschermen. Ondertussen rijzen de kosten voor de opvang de pan uit en de roep om internationale financiële steun is afgegeven. Ondanks de solidariteit jegens de vluchtelingen zijn de aantallen zo groot dat het 'wir schaffen das' zwaar onder druk komt te staan.

De Zuid-Amerikaanse landen worden geconfronteerd met dezelfde problemen als de Zuid-Europese landen. In tegenstelling tot de internationale migratiestromen vanuit Afrika is het probleem 'Maduro' kleinschaliger. Venezuela is in potentie een rijk land. Door wanbeleid is de bevolking op de vlucht geslagen. Ik zou me kunnen voorstellen dat de Zuid-Amerikaanse landen en buurland Nederland een vredesleger op de been brengen om de Venezolanen te beschermen tegen hun dictator. Ik heb het onze minister van Buitenlandse Zaken nog niet horen opperen. Net als de problemen in Zuid-Europa is dit 'ver van ons bed' en zoals ik begin dit jaar schreef in mijn weblog Visielozuela, heeft Nederland geen visie over het Caraïbisch gebied.

Massamigratie ten gevolge van oorlogen en klimaatveranderingen wordt één van de grootste uitdagingen van de toekomst. Daar moeten we over gaan nadenken, want het is niet een regionaal 'ver van ons bed' probleem, maar een probleem dat heel de westerse wereld zal gaan raken.

Reageren op deze weblog>>

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04