In Memoriam
KTZ b.d. M.E.M. de Natris
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de zwaarden
2 april 1962 – 16 maart 2026
‘Als je geen gezamenlijke vuist maakt, kom je nergens’
De Koninklijke Vereniging van Marineofficieren heeft de droeve plicht haar leden kennis te geven van het overlijden van oud-voorzitter en erelid KTZ b.d. M.E.M. de Natris. *Voor het condoleanceregister, zie onderaan.
Met het onverteerbaar vroege overlijden van Marc verliest de KVMO – en de Koninklijke Marine als geheel – niet alleen een vurig pleitbezorger voor de belangen van het marinepersoneel, maar bovenal een fijn en buitengewoon gewaardeerd oud-collega en vriend. Marc keek bij zijn vertrek in juni 2020 in een interview in het Marineblad terug op een carrière die in 1987 begon op het KIM als aspirant reserveofficier. Na de operationele kant van de marine te hebben verkend, trad de toen 36-jarige LTZ2OC in oktober 1998 aan als secretaris KVMO. Een plaatsing bij het Commando Diensten Centrum (2009-2011) daargelaten, zou Marc zich ruim twintig jaar lang met kenmerkende nuchterheid inzetten voor defensiepersoneel. Dit gedurende een bijzonder moeilijke periode voor de Nederlandse krijgsmacht. ‘Soms leek het een Don Quichotgevecht vanachter het bureau’, aldus Marc.
‘Kermis op zee’
Zijn vroege jaren bij de Mijnendienst vormden de basis van zijn zeemanschap. Plaatsingen op Hr.Ms. Hoogeveen en Middelburg zag hij als de eerste ‘stap in de wereld die marine heet’ en met Hr.Ms. Urk volgde in 1989 een uitzending naar de Perzische Golf. Marc verdiepte zich aanvang jaren ‘90 in de Meteorologie en Oceanografie (METOC) met het idee als specialist towed array-onderzeebootbestrijding vanuit vliegkamp Valkenburg geplaatst te worden op de M-fregatten. De val van de muur in 1989 bracht andere plannen. Hij koesterde levendige herinneringen aan de laatste reis van ‘De Witte Olifant’ Hr.Ms. Isaac Sweers tijdens zware stormen op de Noord-Atlantische Oceaan. ‘Kermis op zee’, zoals zijn kinderen zeggen als er hoge golven staan.
De stem van het marine-officierskorps
Zijn grootste uitdaging vond Marc op de wal, bij de KVMO. Wat begon met een duwtje in de rug van zijn echtgenote (‘Dat lijkt me nu echt iets voor jou’), groeide uit tot een decennialange inzet voor zijn collega’s. Als secretaris (1998-), onderhandelaar (2003-), voorzitter (2012-), alsook duovoorzitter GOV|MHB, toonde Marc zich een dossierbijter. Vrijwel dagelijks sprong hij ofwel in de bres, of probeerde er juist een te slaan.
Hij stond aan de lat tijdens turbulente tijden: de ‘Reorganisatie zonder weerga’, de sluiting van Vliegkamp Valkenburg en de Hillen-bezuinigingen tijdens kabinet Rutte I. Marc stond met zijn voeten in de modder tijdens poortacties bij de Frederikkazerne en in zijn wekelijkse weblogs waarschuwde hij met scherpe analyses ‘politiek Den Haag’ voor de gevolgen van het personeelstekort bij Defensie.
Een verbindende factor
Marc typeerde zijn eigen voorzitterschap als een zoektocht naar verbinding. Hij had de gave om te verbinden op de inhoud, maar kon ook hard in de wedstrijd zitten als de belangen van de officieren in het geding waren. Hij was trots op de momenten dat de achterban als één blok achter hem stond, zoals bij acties rondom de militaire pensioenregeling in 2017 en ’18, alsook het behoud van Zr.Ms. Karel Doorman in 2013.
Ondanks de soms eenzame strijd en de moeilijke jaren voor de marine, bleef zijn drijfveer onveranderd: een voor haar taak berekende zeemacht. In zijn laatste voorwoord op het Marineblad schreef Marc: ‘Eén ding is mij wel duidelijk geworden in de afgelopen jaren: als je geen gezamenlijke vuist maakt, kom je nergens’.
We herinneren ons Marc als een integer officier, een scherp onderhandelaar, een loyale collega en een goede vriend. Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw, naar zijn kinderen en naar allen die hem lief waren. Marc, behouden vaart.
De KVMO heeft een online condoleanceregister beschikbaar gesteld voor hen die graag respect en medeleven willen betuigen.
Naar het online condoleanceregister