Innovatie en investeren, vieze (verkiezings)woorden

Terwijl ik mijn weblog schrijf, zit mijn zoon naar FC Groningen-Ajax te kijken. Het is een spannende voetbalmiddag. Feyenoord heeft net drie punten laten liggen in de stadsderby tegen Sparta. Het verlies van Feyenoord is, in mijn ogen, te wijten aan een aantal specifieke omstandigheden. Zo heeft Sparta een traag kunstgrasveld. Dat Sparta voor een kunstgrasveld heeft gekozen is vanuit hun oogpunt volkomen begrijpelijk. Een kunstgrasveld is vele malen goedkoper dan een bewerkelijk en snel grasveld. Sparta beschikt ook niet over doellijntechnologie. Dit komt omdat de voetbalbond maar geen besluit kan nemen of de ‘hawkeye’ of videoscheidsrechter van toegevoegde waarde kan zijn bij het voetbalspel. Het zou ook zo maar kunnen zijn dat veel voetbalclubs liever het geld ergens anders aan willen besteden en dat daarom de KNVB aarzelt. Ten slotte, wat eveneens in het nadeel van Feyenoord werkte is dat in tegenstelling tot veel andere sporten er niet continu kan worden doorgewisseld. Feyenoord moest uiteindelijk met een speler minder ten strijde trekken richting het Spartaanse doel. Een van de Feyenoordspelers moest dit strompelend volbrengen aangezien Feyenoord al zijn wissels al had ingezet. Het voetbal is en blijft erg traditioneel en innovatie is een ‘vies’ woord. Bij voetbal gaat het echter om emotie en geld, en niet over leven of dood.

Het niet hebben van de nieuwste technologische of innovatieve omstandigheden kunnen zelfs in het voordeel werken van ‘armlastige’ voetbalclubs. Echter, als het om leven of dood gaat is het een heel ander verhaal. Onlangs stond in de Telegraaf het verhaal van één van de twee, nog levende, overlevenden van de Slag in de Javazee. De geïnterviewde Felix Jans vertelt aan de krant dat iedereen doodsbang was en dat zij wisten dat ze geen schijn van kans hadden tegen de Japanners. Die beschikten, in tegenstelling tot de Nederlanders, over de nieuwste torpedo’s. Tegen deze technologische superioriteit waren ‘onze schepen en jongens’ niet opgewassen. De Slag in de Javazee was dan ook een slag die zij niet konden winnen.

Het valt mij op dat er in deze verkiezingstijd geen enkele politieke partij, naar aanleiding van de 75-jarige herdenking van de Slag in de Javazee, heeft gesteld dat dit nooit meer mag gebeuren. Opvallend, want onze politici zijn er verantwoordelijk voor dat onze militairen met het beste van het beste worden uitgerust om hen een kans te geven, als zij door diezelfde politici naar een ‘slag’ worden gestuurd. Onze politici zijn echter, net als veel Nederlanders, vooral met zichzelf bezig. Ze hebben geen oog voor de geopolitieke situatie die steeds roeriger wordt en de toenemende wapenwedloop. Ik hoop voor onze militairen dat we de komende jaren geen ‘slag’ hoeven te leveren. Met de huidige staat van onze krijgsmacht hebben we geen schijn van kans tegen de technologisch superieure en beter uitgeruste tegenstanders. Het is de harde les van de Slag in de Javazee, die geen weerklank vindt in het Haagse. Ik heb het gevoel dat onze politici zich niet bewust (willen) zijn van de zware verantwoordelijkheid die op hen rust. Politiek Den Haag lijkt dan ook op de KNVB: innovatie en investeren, in onze krijgsmacht, zijn vieze (verkiezings-)woorden. Echter, met enkel pang-pang roepen en diplomatie bedrijven worden oorlogszuchtige machthebbers niet tegengehouden. En het gaat in ons geval, in tegenstelling tot voetbal, niet over emoties en geld maar tussen leven of dood.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.