Tot 10 november 2009. Op NU.nl valt op deze dag te lezen dat Italiaanse archeologen beweren dat zij in de Sahara, nabij de Siwa-oase, de resten van het leger van Cambyses II hebben teruggevonden. Ze vonden in eerste instantie slechts enkele menselijke resten, overblijfselen van wapens en een grote rots die mogelijk als schuilplaats diende voor het leger. Na aanwijzingen van de plaatselijke bevolking slaagden ze er echter ook in om een graf met honderden botten en schedels bloot te leggen. De onderzoekers zijn er zeker van dat het complete leger begraven ligt in het gebied dat zij hebben onderzocht.
Het komt gelukkig maar weinig voor dat een leger van de een op de andere dag ‘verloren’ raakt. Als je googlet kom je alleen bij het leger van Cambyses II uit. En dat vind ik bijzonder want ook in de Nederlandse (krijgs-)geschiedenis is dit gebeurd. Ik heb het dan niet over trompetter Jan Klaassen uit het leger van de prins die verloren is gegaan bij de slag op de Mookerheide.
Ik heb het over het recente verleden. Op 25 september 2014 heeft de defensietop geadviseerd en later geordonneerd dat geen enkele militair nog in uniform mag reizen, niet met het openbaar vervoer en zelfs niet meer met de auto. Dit werd later uitgebreid met het niet meer in het openbaar in uniform mogen verschijnen, tenzij dit voor de dienst noodzakelijk is. In de dagen daarna verschenen er in de media verschillende berichten over militairen die in de openbare ruimte werden aangevallen. Deze berichten werden overigens kort daarna allemaal weer ontkracht. De defensietop heeft bij het uitvaardigen van de maatregel aangegeven dat het een ‘voorlopige maatregel’ betreft. Zoals vaker bij Defensie het geval is bij ‘voorlopig’ is de maatregel ondertussen al meer dan anderhalf jaar van kracht.
In de samenleving zie ik dagelijks geüniformeerden die aan het werk zijn dan wel in hun uniform aan het reizen zijn. De laatste tijd zie ik ook steeds vaker collega’s die, net zoals ik, de regels overtreden en in uniform reizen of zich tussen twee nabij gelegen locaties in het uniform verplaatsen. Ik word de laatste tijd steeds vaker door collega’s aangesproken dat zij van mening zijn dat het tijd wordt om het uniform weer aan te trekken. Militairen zijn trots op hun werk en hun uniform. Zij vinden het vreemd dat zij als enige geüniformeerden niet herkenbaar in het straatbeeld mogen zijn. Mede omdat zij zich beseffen dat niet zichtbaar zijn ook betekent ‘uit het oog, uit het hart’, terwijl juist veel militairen zich dagelijks inzetten voor de veiligheid van ons land en zijn inwoners.
Het wordt volgens mij dan ook hoog tijd dat we ons ‘verloren leger’ weer in ere gaan herstellen. Gelukkig zijn hier nog geen onderzoekers voor nodig. Een signaal uit het Haagse volstaat om het ‘verloren gewaande leger’ weer te mobiliseren.