Het boek was wat mijn zoon betreft ‘een schot in de roos’. Hij is er meteen in gaan lezen en de volgende dag is het boek mee naar school gegaan. Ik verwacht dat het daar nog wel even blijft, gezien het enthousiasme van de medeleerlingen die het boek ook graag willen lezen.
Na afloop van de boek-presentatie ben ik met mijn zoon naar het Marinemuseum gegaan. Omdat het al laat in de middag was, was het lekker rustig. De privérondleiding op de onderzeeboot Tonijn was eveneens ‘een schot in de roos’, mijn zoon heeft zijn ogen uitgekeken. Echter, ondanks het enthousiasme van onze begeleider is een carrière bij de Onderzeedienst niets voor hem.
De Onderzeedienst past geheel binnen de lange traditie van de Koninklijk Marine. Honderd jaar vakmanschap, kennis en kunde waar Nederland trots op zou moeten zijn. Beide zouden vanwege geldgebrek bij Defensie zomaar ‘op de tocht’ kunnen komen te staan, gezien de nuloptie die in de A-brief over de vervanging van de onderzeeboten is opgenomen.
In de A-brieven wordt vandaag de dag steeds vaker verwezen naar de financiële malaise bij Defensie.
In de A-brief die onlangs naar de Tweede Kamer is gestuurd over de voortgang van het project Instandhoudingsprogramma Luchtverdedigings- en Commandofregatten (IP LC-fregatten) was het volgende te lezen:
“Kanon 127 mm. De deelprojecten voor de instandhouding van het boordkanon en voor het aanpassen van de bijbehorende munitiebergplaats worden niet uitgevoerd. De kosten van deze drie deelprojecten zijn dermate hoog dat het instandhouden van het kanon niet doelmatig wordt geacht ten opzichte van het vervangen van het kanon. Tijdens de nieuwbouw van de LC-fregatten zijn destijds gebruikte kanons geïnstalleerd en deze zijn inmiddels gemiddeld 49 jaar oud”.
Je zou dan verwachten dat er een nieuw innovatief kanon op de LCF’en wordt geplaatst. Niets is echter minder waar. In de brief valt voorts te lezen:
“Het stopzetten van de deelprojecten voor het kanon zal in toenemende mate consequenties hebben voor de beschikbaarheid van het kanon. Het risico van een verminderde inzetbaarheid van het kanon leidt tot beperktere escalatiemogelijkheden tussen het niveau van klein kaliber wapens en dat van raketsystemen”.
De minister van Defensie meldt in een openbare brief aan de Tweede Kamer dat vanwege geldgebrek onze LCF’en de komende 10-15 jaar niet inzetbaar zijn voor de taak waarvoor een fregat is bedoeld: inzetbaar in zowel het laagste als het hoogste geweldspectrum. Er is geen geld om de kanons die volgend jaar 50 jaar oud zijn te vervangen. Wat zegt dit over de ‘innovatieve’ slagkracht van deze kanons als ze het überhaupt nog blijven doen? Volgens mij was er ook iets met onze raketsystemen maar daar ga ik, in een openbare weblog, niet op in.
Gezien de verouderde wapensystemen op onze LCF’en kan van ‘een schot in de roos’ alleen nog maar sprake zijn bij een gelukstreffer. Het is dan ook te hopen dat we de komende decennia niet in een situatie terechtkomen waarin een kabinet deze sterk verouderde wapensystemen in het hoogste geweldspectrum moet inzetten. Want dan heeft het kabinet waarschijnlijk wat uit te leggen aan een aantal kinderen die aan boord van Zr. Ms. Rotterdam genoten van stoere marineverhalen. Veiligheid op en vanuit zee is in tegenstelling tot de Haagse politiek namelijk niet zonder gevaren!