Een democratische rechtstaat, met een onafhankelijke pers en een onafhankelijke rechterlijke macht. Is het allemaal perfect dan? Nee hoor, dat is het zeker niet. De geuzen waren geenszins vrij van misdaden. Ook in de Nederlandse rechtstaat gaan er dingen fout. Bureaucratie, willekeur, misleiding en corruptie, het komt allemaal voor in ons land. Maar het systeem is in de basis een goed en betrouwbaar systeem. Na de Tweede Wereldoorlog is er in Europa een gemeenschap van democratische staten ontstaan die zich in vrede en welvaart heeft kunnen ontwikkelen tot een voorbeeld voor veel landen. Er is tussen de landen van die gemeenschap in al die jaren geen oorlog geweest, wat in de geschiedenis van Europa uniek is. Onze historie wordt gekenmerkt door ontelbare gewapende conflicten en het feit dat het ons is gelukt om dat achter ons te laten, is een prestatie waar hard voor gewerkt is en waar nog hard voor gewerkt zal moeten worden. Maar het is een model dat aanspreekt, waar andere landen zich graag bij aansluiten. Zo ook Oekraïne.
‘In Nederland zijn we nagenoeg vergeten hoe bijzonder onze vrijheid, veiligheid en welvaart is en dat het nodig is die goed te onderhouden en er offers voor te brengen’
Na eeuwenlang ondergeschikt te zijn aan Moskou heeft de Oekraïense bevolking er zelf voor gekozen een andere weg in te slaan. Zij willen zich graag aansluiten bij die vreedzame en welvarende gemeenschap in Europa. Daarvoor hebben zij een horde te nemen, namelijk vechten voor het bereiken van die vrijheid en welvaart. Het is blijkbaar de moeite waard om dat te doen, alle ontberingen ten spijt. In Nederland zijn we nagenoeg vergeten hoe bijzonder onze vrijheid, veiligheid en welvaart is en dat het nodig is die goed te onderhouden en er offers voor te brengen. Vrijheid, veiligheid en welvaart zijn voor ons zo normaal, dat we gewoon verwachten dat het er is. Pas als die verworvenheden echt bedreigd worden, zoals nu het geval lijkt te zijn, dan wordt Nederland wakker en ondernemen we actie. Dat geldt trouwens ook voor een groot deel voor de rest van Europa. Plotsklaps zijn we bereid Oekraïne van wapens en andere uitrusting te voorzien, zijn we bereid meer geld aan Defensie uit te geven en lijken we zelfs bereid dit voor een langere periode vast te leggen. Inspanningen die we ons hopelijk op tijd getroosten. Inspanningen die erop gericht zijn om onze manier van leven te kunnen blijven volhouden. Onze manier van leven die een keerpunt kende op 1 april 1572. Waarna we met veel vallen en opstaan een samenleving hebben opgebouwd waarvoor het de moeite waard is om te vechten, zowel letterlijk als figuurlijk. Om de samenleving te beschermen tegen afbraak van binnenin en van buitenaf. Om de samenleving iedere dag iets beter te maken dan de dag ervoor. Het is het waard en het is nodig.
Het alternatief zien we dagelijks in Oekraïne. Verschrikkingen uitgevoerd door een land met een zwaar repressief regime, wat op geen enkele manier een alternatief biedt voor ons systeem. We zullen voor onze verworvenheden moeten blijven vechten. En dat is zeker geen 1 aprilgrap, maar bittere noodzaak!